Article
1 comment

Hoe het begon

Behalve met vriendinnen op stap gaan, naar de jongens kijken en veel ‘leute’ maken, is de rode draad die mij aan mijn tienertijd herinnert, mijn opa Camille.
Camille die vertelt over hun vlucht voor den Grooten Oorlog, Camille die zonder uitzondering elke avond stipt naar het ‘gesproken dagblad’* (*het journaal) keek, ongerust als hij was bij elk nieuw internationaal conflict.
Camille ook die me – al heel jong – toonde dat de akker achter ons huis vol met loden ‘bolletjes’* (*loden onderdeeltjes van shrapnel, oorlogsprojectiel) lag. Camille ook die me – als een goede opa – op het hart drukte, nooit maar dan ook nooit een oorlogstuig aan te raken. Tot op vandaag volg ik nog altijd zijn raad, gelukkig maar.
Er zijn al duizenden boeken geschreven over de Eerste Wereldoorlog. Deze blog kan daar informatief weinig of niets aan toevoegen.
Volg deze blog als je wil weten of ik de puzzel van het (familie) verhaal kan samenstellen. Het is het verhaal van zoveel mensen in de Westhoek.
Volg deze blog als je wil weten hoe het is om te leven in een regio die 100 jaar geleden het toneel was van zoveel leed.
Volg deze blog als je wil weten welke emoties er leven, welke reacties er zijn onder de lokale bewoners over zoveel interesse in het vroegere ‘slagveld’.
Opa Camille: dit is voor jou!

 

 

 

 

1 Comment so far

  1. Ingrid,ik vind het prachtig hoe je Camille weer tot leven brengt met je verhaal!
    Ik heb enkel héél véél mooie herinneringen aan je grootouders,het waren FANTASTISCHE mensen!!!

    Reply

Geef een reactie

Required fields are marked *.