Article
0 comment

Geen bergen te zien

Op Allerheiligen wandelden we nog uitdagend zonder jas, alsof de nazomer eindeloos ging duren. November doet inmiddels een inhaalbeweging, met mistbanken ’s morgens die de ochtend veel te lang laten duren en pakken grijs die laag boven ons blijven hangen. Het was op zo’n dag dat ik besloot de volgende vluchtetappe van opa Camille met de wagen te rijden. De volgende wandeltocht gaat namelijk over de grens met Frankrijk. De weg die Camille en zijn gezin te voet aflegden, stap ik ook. Niets belet me natuurlijk op verkenning te gaan vooraf. Ik had echter de verkeerde dag gekozen.
De Boeschepestraat in Westouter, die straat vond ik gemakkelijk terug. Met de Michelin gids naast me, probeerde ik me wat verder goed te oriënteren want ik zou dadelijk over de grens rijden. Camille schreef in zijn vluchtverslag dat ze stapten naar de Boeschepeberg. Van die berg had ik nog nooit gehoord. Mijn oriënterend vermogen ging letterlijk de mist in. In de akkers en weilanden langs de weg zag ik amper 50 meter van de rustende aarde of van de graszoden. Wat verder ging de weg toch omhoog, misschien had ik de bewuste berg toch gevonden. Hoger en hoger ging het, met de mistlampen aan, de ruitenwissers soms nodig voor de neervallende druppels op de voorruit. Een parking, een groot gebouw doemde op rechts van me. Ik herkende de abdij, ik bleek al op de Catsberg te zijn!
Oeps, te ver. Ik parkeerde de auto en zag dat de helling vlakbij steil naar omlaag ging. Van mooi uitzicht echter geen sprake. Er brandde licht in de abdij. Het bleek het licht van de abdijwinkel te zijn. Ik besloot even te gaan kijken. Drie druk pratende dames achter de toonbank begroetten me, en Français uiteraard. Wat een winkel! Lectuur, dvd’s, beeldjes en prullaria, kerstartikelen, ik kon wel een half uurtje rondneuzen. Uiteindelijk stapte ik buiten met een zakje ontbijtgranen, geproduceerd door een abdij ergens ver weg in Frankrijk. Als dat niet gezond zou zijn!
Ik daalde met de auto rustig de andere kant van de Catsberg af. Wat een pittoreske huisjes! Met wat minder smog zou ik zelfs de tuinen kunnen zien. Het werd dus inderdaad nog mistiger. Godewaersvelde zocht ik, terwijl ik plots zag dat ik in Meteren was beland. Terug en gepasseerd langs Berthen. Ook dat komt later in het verhaal voor, maar daar moest ik nog niet zijn. Ik besloot om te keren en vroeg me af hoe ik de tocht te voet zou kunnen volbrengen, als ik het nog niet eens met de auto kon. Los van het feit of ik in staat ben zoveel kilometers na elkaar te stappen op één dag.
Resultaat: de Heuvellandse wandelknooppuntenkaart gekocht. Aan de hand van die kaart kan ik de weg stap per stap, nou ja: weg per weg of wegel per wegel uitstippelen. En ik zal de etappe niet stappen in de mist. Het is wachten op een stevige novemberwind of misschien wel op december, de maand die soms de eerste rustige koude van de winter brengt. Zonder mist.

Geef een reactie

Required fields are marked *.