Article
1 comment

Een bloempje of zo

Dit klopt niet, dacht ik. Een blog hebben over je familiegeschiedenis en die mensen hun graf niet onderhouden. Allerheiligen kwam dichterbij en ik stapte de begraafplaats binnen waar mijn overgrootouders begraven liggen. De namen op hun grafsteen waren zo goed als onleesbaar. De gedenkplaten grijszwart verweerd.
Het is geen traditie in de familie om elk jaar graven te reinigen. Ik zag het mijn ouders en mijn grootouders nooit doen. Een bloemetje, dat wel.
Ik besloot de handen uit de mouwen te steken en wat van mijn vrije tijd te besteden aan het reinigen van de grafzerk. Met opzet schrijf ik niet opofferen want het kan of mag toch geen offer zijn om te zorgen dat op zijn minst de namen nog leesbaar zijn.
Toen ik de gedenkplaat oppakte voor Marcel, mijn grootoom brancardier, brak de plaat in twee! De broze plaat werd mee naar huis genomen en keurig hersteld door mijn handige echtgenoot. Ook de gedenkplaat voor Zoë, het meisje waarvan ik (nog) niet weet waar ze in werkelijkheid begraven ligt, werd naar huis gebracht. Na een lange reiniging met hoge waterdruk, zie je opnieuw de sierlijke krullen van de bloemen op de plaat en is alles opnieuw leesbaar. Ik trok met emmers warm water en een harde borstel naar de begraafplaats om de grafzerk opnieuw toonbaar te maken. Daarna reed ik naar het tuincenter, kocht er wat teelaarde en heideplantjes want op het graf is een ruimte voorzien voor vaste planten. De paarse bloemetjes staan mooi voor de opnieuw lichtgrijze zerk.
Vreemd hoeveel volk er rondloopt en aan het werk is op een begraafplaats, zo in de dagen voor 1 november. Meestal ouderen, dikwijls met kleinkinderen. De kinderen hollend langs de paden, waarbij ze hier en daar een jaartal lezen en vol verbazing naar opa of oma roepen: ‘deze was geboren in 1895!’ Of: ‘deze is al dood van 1952!’ En de opa’s of oma’s die antwoorden: ‘ssttt, niet zo hollen en roepen en niét op de graven stappen’.
Respect, daar draait het allemaal om. Respect voor wie er niet meer is maar zoveel jaar geleden net als wij nu, toen deel uitmaakten van de maatschappij. Je ziet het in de blik van de anderen die op de begraafplaats bezig zijn, zo in de dagen voor 1 november. Een blik van herkenning, een onzichtbaar goedkeurend knikje. Een blik van wederzijds begrip.
Om maar te duiden waarom ik vorige week niet veel tijd had om te bloggen.

 

1 Comment so far

Geef een reactie

Required fields are marked *.