Article
1 comment

Twee Marcels

Concert Wijtschate_TiersenMarcel_mijngrooteoorlog

Herdenkingsconcert okt 2014 Foto Marcel op groot scherm in kerk

Ik was misschien een jaar of negen, toen ik op vraag van mijn moeder om boodschappen ging in het dorp. Het was nog in de tijd zonder supermarkten en het dagelijks vlees werd gewoon inderdaad elke dag bij de slager gehaald. Ik stapte voorbij het monument voor de gesneuvelden op het marktplein. Ik wist wel dat dit een monument was voor ‘de doden’ van het dorp, ik groeide tenslotte op in de Westhoek. Maar tot mijn grote schrik las ik plots de naam van mijn vader op het monument: Marcel Tiersen. Ik snelde naar huis met de prangende vraag ‘Waarom staat mijn papa’s naam op het monument?’
Ik werd naar opa Camille gestuurd voor uitleg. Camille woonde vlak naast ons huis.
Camille schrok. Hij vertelde niet veel. Hij zei me dat de naam op het monument de naam van zijn broer Marcel was. Het maakte me triest. Ik had gehoopt dat deze persoon geen familie zou zijn. Opa Camille was karig met informatie, ik herinner me er zo goed als niets van.
Van mijn vader Marcel – zoon van Camille – vernam ik daarna dat hij genoemd was naar zijn oom Marcel, de gesneuvelde soldaat. Ook dat hij het niet leuk vond, dat hij dezelfde naam had gekregen.
Vandaag staat mijn dag volledig in het teken van Marcel, de brancardier-soldaat. Deze namiddag ga ik naar Sint-Rembert scholengemeenschap in Torhout. Vandaag 21 oktober herdenken ze de 24 oud-leerlingen die gesneuveld zijn, waaronder Marcel. Ik lees tijdens de huldiging een tekst voor over Marcel, met datgene wat ik van hem weet.
Heel vreemd, iemand herdenken die je nooit hebt gekend.
En toch, de jongeman groeide op in mijn dorp, zou in zijn leven onderwijzer zijn geworden en voor mij misschien de wijze oom. Het heeft niet mogen zijn.

1 Comment so far

  1. Heel hartelijk bedankt voor je komst, Ingrid, we kregen al heel veel warme reacties op je pakkende getuigenis!

    Reply

Geef een reactie

Required fields are marked *.