Article
0 comment

Modus ‘1914’

Tijd voor modus ‘anno 1914’.
In september of oktober moest mijn opa Camille halsoverkop samen met zijn moeder en twee van zijn zussen het dorp verlaten. ‘Zoals iedereen’, schreef hij in zijn verslag van hun vlucht. In de familiepapieren vind ik nog een stuk papier terug, waarop een aantal datums zijn gekrabbeld, waaronder ‘vertrokken uit Wijtschate de dag voor Allerheiligen’. Dat zou dus 31 oktober zijn. Als ze tot dan in het dorp gebleven zijn, dan is dat echt de aller-, maar dan ook allerlaatste dag dat dit mogelijk zou zijn geweest. En mag ik blij zijn dat ik op de wereld ben gekomen, want dat was dan wel op het nippertje!
Op 1 november was het dorp al grotendeels in handen van de Duitsers en was wonen in het dorp niet langer mogelijk. De precieze datum van hun vlucht zal ik wellicht nooit kennen, maar het is wel hoogtijd dat ik de eerste etappe van hun vlucht volg.

Toen ze vertrokken, wisten ze niet waar de rest van het gezin was (vader en broer Marcel). Wellicht was vader Séverin – die veldwachter was – aan het werk, voor zoverre dat in die maanden nog mogelijk was. Broer Marcel – nog geen soldaat toen – ging als oudste zoon misschien mee met zijn vader. De oudste zus Hélène wordt in het verslag niet vermeld. Ze duikt veel later op in het vluchtverhaal, zelfs pas jaren later. Ik vermoed dat ze in dienst was als huishoudhulp en dus op een ander adres woonde. In ieder geval overleefde Hélène de oorlog en had ze een lang leven, gelukkig.
Eén van de komende dagen stap ik de eerste etappe van hun vlucht. Inderdaad, te voet. Geen zorgen maken, ik ben een geoefende wandelaar en deze eerste etappe is niet ver. Camille en het gezin woonden in het dorp, hadden geen auto en ook geen kar. Eigenaar zijn van een kar, getrokken door bijvoorbeeld een koe, paard of zelfs hond, was meestal het voorrecht van de boeren. En een auto zag je helemaal nog niet in het straatbeeld van Wijtschate.

Verslag van mijn voettocht volgt.

Geef een reactie

Required fields are marked *.