Article
1 comment

Een ruggegraat uit klei

In 1902 werd op dezelfde dag als vandaag – 26 februari – Camille geboren. Hij woonde in de Westhoek en was het vierde kind toen in het gezin, later volgde nog een zusje. Toen ik in de sixties als eerste kleinkind op de wereld kwam, had mijn opa Camille al twee Wereldoorlogen en een Koude Oorlog gekend. Qua levenservaring kan dat tellen.
Toch was hij niet gekraakt door het leven.
Hij was niet alleen mijn grootvader, maar ook mijn peter. Onlangs las ik over het project van ComingWorldRememberMe en een idee borrelde bij me op.
Dit project is als volgt: tijdens de periode 2014-2018 kunnen mensen van alle nationaliteiten beeldjes makendeel van CWRM in Kazematten te Ieper uit klei. Eén beeldje voor iedere gesneuvelde op Belgische bodem. Alle beeldjes zullen in 2018 samen deel uitmaken van de grote land art installatie (kunstwerk in de natuur) CWRM, die in de Palingbeek zal worden geplaatst. Wie zo’n beeldje maakt, wordt peter of meter van één van de ongeveer 600.000 personen van de Namenlijst, de lijst met slachtoffers van de oorlog in België.
Wie deze blog volgt, weet dat Marcel, de broer van Camille, in de Namenlijst is opgenomen want hij was brancardier-soldaat in WOI en sneuvelde jammer genoeg.
Alle info over het project vind je hier: ComingWorldRememberMe.

De geboortedag van Camille naderde en ik wilde iets doen om hem te herdenken.
Gisteren ben ik naar CWRM in Ieper geweest – gevestigd in de Kazematten – waar ik drie beeldjes heb gemaakt. Ik kon dus meter worden van drie namen uit de Namenlijst.
Ik heb de beeldjes echter niet uit eigen naam gemaakt. Camille, zijn vader Severin en zijn moeder Léonie, zijn nu officieel peter of meter van iemand uit de Namenlijst. In 2018 zal een onschuldige hand (waarschijnlijk eerder met hulp van computer software :-)) de peters en meters linken aan een willekeurige naam uit de namenlijst, ongeacht de nationaliteit. Héél benieuwd wie dat wordt. En nog méér benieuwd wie peter of meter zal worden van Marcel, mijn grootoom brancardier.

Voorbereidende uitleg door medewerker CWRMHet maken van de beeldjes is leuk en niet moeilijk. Eerst krijg je uitleg van een medewerker die effectief een beeldje maakt. Elk beeld heeft dezelfde vorm en stelt een persoon voor, die voorover gebogen op de knieën zit, in een beschermende houding zoals een foetus. Belangrijk is de ruggegraat op het beeldje, die symbool staat voor de sterkte van de mens.

De grondstof is een mengeling van Belgische en Duitse kleiDe grondstof is een mengeling van Belgische en Duitse klei.
Allereerst geef je wat vorm aan de ruwe blok klei, vervolgens pers je de klei in een gietijzeren vorm waarna je het model van het beeld al herkent. Je stempelt het beeld met het logo van ComingWorldRememberMe en je holt het uit. Dit laatste vraagt toch enige spierkracht…
20150225_CWXRM beeldje ruwe vorm zonder ruggegraatDan is het tijd voor de persoonlijke toets aan het beeld: het maken van de ruggegraat. Die staat ook symbool voor de veerkracht van de mens. Bij mijn beeldjes voor de veerkracht van opa Camille.

20150225_CWXRM beeldje ruggegraat makenDiezelfde namiddag was ook een groepje tieners beeldjes aan het maken. Het was het verjaardagsfeestje van één van hen, een workshop maakte deel uit van de namiddag met een groep vriendjes of klasgenoten. Twaalf jaar was de jarige, en ik vertelde hen dat mijn opa Camille twaalf jaar was toen de oorlog begon.  Ze maakten de beeldjes in alle sereniteit maar met veel enthousiasme. Wat later hoorde ik dat ze spontaan fictieve namen gaven aan hun beeldjes. Ze hebben de boodschap goed begrepen.

Resultaat van een uurtje met klei werken (een primeur voor mij): drie beeldjes, waarvan Camille en zijn ouders peter en meter zijn: Deze beeldjes worden in 2018 aan een persoon uit de Namenlijst gelinkt.Beste blog-lezer: je kan nog tot voorjaar 2018 peter of meter worden van iemand uit de Namenlijst. Misschien wordt iemand van jullie wel peter of meter van mijn grootoom Marcel, wie weet. Doen!

 

 

 

 

Article
0 comment

Ad multos annos

Ik heb geen Latijn gestudeerd, maar deze woorden begrijp ik wel. Vooral in de context van de tekst waarin het geschreven staat. ‘Nog vele jaren’, dit wenste de burgemeester van Wijtschate toe aan ‘garde’ Camille bij zijn pensionering.
Hoe ik dat weet? Niet omdat het een logisch, traditionele wens is, wel omdat ik van de familie Dheere uit Wijtschate een kopie van de toespraak heb gekregen die de toenmalige burgemeester Julien Dheere uitsprak in 1964, toen Camille definitief zijn uniform van veldwachter aan de kapstop hing. Letterlijk: het uniform bevond zich nog decennia lang in plastiek folie ingepakt in de hoge kleerkast van de ‘beste slaapkamer’, steeds op dezelfde plaats, helemaal links. Kijken mocht, aanraken niet.
Het uniform als laatste getuige van een lange loopbaan.
Dank aan Florent Dheere voor het opdiepen van de toespraak die door zijn oom-burgemeester werd geschreven! De toespraak werd gemaakt, lang voor de PC werd uitgevonden en dit velletje is de ‘doorslag’ – de kopie dus – getypt op een typmachine met zwart/rood lint. Twee vellen papier met tussen beide een carbon papier werden op de rol van de typmachine gedraaid. Zwart voor het origineel, rood voor de kopie:

Toespraak door burgemeester Dheere bij pensionering Camille Tiersen - 1964

Toespraak door burgemeester Julien Dheere bij pensionering Camille Tiersen – 1964