Article
1 comment

Maak kennis met Agnes, de vrouw van Camille

Beste bloglezer

Met bijna 1.000 zijn jullie momenteel: bloglezers die via deze blog al één of meerdere berichten over mijn speurtocht naar het lokale verleden lazen. Het doet plezier dat zoveel mensen – net als ik – ook wel eens een individueel verhaal willen kennen.
Over geschiedenis lezen is namelijk één zaak, dit toegespitst zien op het echte verhaal van iemand die het effectief heeft meegemaakt, maakt het zoveel bevattelijker.

Uit dank voor zoveel interesse en bij wijze van intermezzo, beste bloglezer, dook ik in de familiale foto-kast, zoals iedereen die wel heeft. Misschien zijn dit bij u een paar dikke albums, zelfs nog met zwartwit foto’s met zo’n gekartelde rand, netjes in het fotoboek gekleefd met ouderwetse ‘hoek’ stickertjes.
Bij mij is het anders: mijn vader was een dia fanaat. Het vroeg wel een half uurtje werk op zijn minst om het scherm met bijhorende projector op te stellen. Alsook om het op te starten: ‘hoe werkt dit ding ook alweer’.
Gelukkig bestaan er nu handige toestellen om dia’s in te scannen. De kwaliteit van zo’n ingescande dia is niet optimaal, onderstaande dia/foto is dan ook al ruim 45 jaar oud.

Maak kennis met Agnes, de echtgenote van Camille. Deze foto met hoog vintage gehalte toont hen in de ‘voorplekke’ van hun huis, de ‘beste kamer’. Dergelijke foto’s (dia dus in feite) werden genomen met Nieuwjaar of tijdens de jaarlijkse kermis, waarbij kinderen en kleinkinderen bij opa en oma op bezoek gingen en een goed stuk vlees – bijvoorbeeld rosbief of koetong in tomatensaus – kregen voorgeschoteld met gebakken aardappeltjes en groenten. Maar met nadruk op het goede stuk vlees, niet op de groenten. (Op andere dagen werden wij in de keuken ontvangen).
De vintage radio, het bijhorende behangpapier en het vintage koffiekannetje maken deze foto compleet.
Agnes was een heel lieve dame. Ze was haar hele leven huisvrouw en zij en Camille vormden één geheel in woorden en daden. Ze was expert in het ‘inleggen’ van groenten: in de zomer was ze urenlang bezig met het steriliseren van groenten uit Camille’s groetentuin. De grote gietijzeren ketel op het gasfornuis zorgde voor enorme stoomwolken met als gevolg bedampte keukenramen. Omwille van haar reuma, hielp ik geregeld de bokalen met groenten naar de kelder dragen.
De foto moet gemaakt zijn op een werkelijk belangrijke dag, want ze draagt haar beste ‘schorte’ (voorschoot). Ik zag haar zelden zonder het nuttige kledingstuk.

Camille en Agnes in 'de voorplekke' van hun huis (dit was de kamer voor speciale gelegenheden).

Camille en Agnes in ‘de voorplekke’ van hun huis
(dit was de kamer voor speciale gelegenheden).

Inmiddels heb ik mijn bezoek aan Melle (FR) verwerkt. Het was één en ander – emotioneel – om als eerste familielid na zo’n 95 jaar de stad te bezoeken waar je familie tijdens WOI verbleef.
Nu spitst mijn onderzoek zich toe op Westouter. Camille woonde daar geruime tijd, ik ben o.a. op zoek naar de exacte plaats waar ze hun barak bouwden. Wordt vervolgd dus, deze blog.
Vintage groeten uit de Westhoek.

Article
0 comment

Opening Gedachtenistuin Vluchtelingen Westouter

Opening Gedachtenistuin Westouter - 20 juni 2015

Opening Gedachtenistuin Westouter – 20 juni 2015

De Elfnovembergroep uit Heuvelland herdenkt sinds haar oprichting in 1977 de Groote Oorlog, dit steeds vanuit het standpunt van de gewone mens. Zo brachten ze het volksboek ‘Van den Grooten Oorlog’ uit, met verhalen van mensen die leefden in de frontstreek. Het toneelstuk ‘Nooit brengt een oorlog vrede’ vloeide daar uit voort. Duizenden informatieve boeken kan men op vandaag lezen over hoe de oorlog verliep en vele studies naar aanleiding van de herdenkingen rond de Groote Oorlog hebben nieuwe feiten aan het licht gebracht. Achter elke militair actie echter, steken ontelbare persoonlijke verhalen. Die kleine getuigenissen raken ons soms het meest, vooral als het gaat om een verhaal van iemand die woonde waar jij nu woont of waar je familie toen woonde.
De Elfnovembergroep helpt ervoor zorgen dat die getuigenissen niet verloren gaan.
Met mijn blog over het eigen familieverhaal probeer ik – heel bescheiden – net hetzelfde alsook de eigen familiegeschiedenis in te passen in de tijdslijn van wat toen gebeurde. Geen wonder dat ik meteen enthousiast was toen ik hoorde over de plannen van Elfnovembergroep voor een echte Gedachtenistuin Vluchtelingen in Westouter.
Op zaterdag 20 juni – Wereldvluchtelingendag – werd de tuin officieel geopend.

Gedachtenistuin Vluchtelingen Westouter - muzikale toets tijdens officiële opening

Gedachtenistuin Vluchtelingen Westouter – muzikale toets tijdens officiële opening

De tuin ligt langs de grindweg in de Hellegatstraat  te Westouter, ongeveer 300 meter van de dorpskern (langs het wandelparcours van het Tweebergenpad). Dat de tuin in Westouter ligt, is niet toevallig: tijdens de oorlog werden in Westouter ongeveer 2.000 vluchtelingen opgevangen, waaronder mijn grootvader Camille, op dat moment nog een jonge knaap. Het dorp telde toen zelf slechts een 900-tal inwoners! In april 1918 moest iedereen – vluchtelingen én inwoners – weg uit Westouter. De 900 inwoners werden zelf vluchteling.

Vluchtroutes in Gedachtenistuin Westouter

Vluchtroutes in Gedachtenistuin Westouter

Het grasveld van de tuin is omringd met lokale struiken en bomen. Wat de tuin tot een unieke gedachtenistuin maakt, is de wand met kastanjepaaltjes waar de vluchtroutes van meerdere families te volgen zijn. Onder een luifel kan je gedichten lezen van Dichter des Vaderlands Charles Ducal, waaronder zijn meest recente gedicht Vluchtelingen, dat als publicatiedatum Wereldvluchtelingendag 20 juni 2015 heeft.

Gedichten van Charles Ducal in Gedachtenistuin Vluchtelingen Westouter

Gedichten van Charles Ducal in Gedachtenistuin Vluchtelingen Westouter

Uit respect voor mijn familie, die het in die tijd heel lastig heeft gehad, liet ik ook hun vluchtroute opnemen in de Gedachtenistuin. Wie deze blog volgt, zal de vluchtroute herkennen alsook toch het leed om tijdens en omwille van de oorlog, een zoon en een dochter te verliezen:

Vluchtroute Severin Tiersen en gezin

Vluchtroute Severin Tiersen en gezin

In de Gedachtenistuin worden in de toekomst niet enkel vluchtroutes uit de Groote Oorlog opgenomen, maar ook vluchtroutes uit de 16de eeuw, routes uit WOII en meer recentere vluchtroutes. Vluchten is – jammer genoeg – van alle tijden. De tuin is inderdaad dus nog niet af. Wie dit wenst, kan de eigen familiale vluchtroute laten opnemen in de Gedachtenistuin. Voor meer informatie en voorwaarden kan je terecht op http://www.11nov.org/ of stuur een mail naar 11nov.org@gmail.com.

Tot besluit een stukje uit de tekst die door Marieke Demeester (secretaris Elfnovembergroep) werd uitgesproken tijdens de opening van de tuin:
‘(…) We hopen vooral dat wie hier komt niet alleen iets bijleert over vluchten in de Eerste Wereldoorlog maar ook een beetje geraakt wordt door de moeilijke situatie waarin vluchtelingen moeten proberen te overleven. Toen en nu. Hier en elders.’

Dank aan Elfnovembergroep en aan al wie aan de Gedachtenistuin mee werkte, voor dit initiatief. Dank ook aan mijn broer Peter, die in mijn plaats (ik genoot even van een weekje vakantie) de opening van de Gedachtenistuin bijwoonde en voor de foto’s zorgde voor deze blogpagina.